'Çalma Bağımlılığım Bana Kontrol Yanılsaması Veriyor'

standart gövde içeriği'>

Yıllar boyunca çaldığım şeyler birkaç bin liraya eşit. Bazen, tek bir çılgınlıkta çaldığım eşyaların değeri yüzlerceye eşit oluyordu. Kafamdaki eşyaların bir listesi olan yerel ana caddeme gider ve çok katlı mağazalara uğrardım; ne kadar büyük ve yoğun olursa o kadar iyi. 28 yaşındayken, Uniqlo'dan bir polo yaka, AllSaints'ten yırtık kot pantolon, M&S iç çamaşırı, Anthropologie'den altın halka küpeler ve Byredo parfümü gibi giydiğim her şeyin zimmetine geçirildiğini fark ettiğim gün, yardıma ihtiyacım olduğunu biliyordum.



Çekici, Kafkasyalı, orta sınıf bir kadın olarak, tipik bir hırsız değilim. Bildiğim kadarıyla, hiçbir zaman şüphelenmedim, eminim ki pürüzsüz el çabukluğumdan ziyade nasıl göründüğüme bağlı. Bristol'de orta sınıf bir evde yetişen, devlet eğitimli ve sayısız fırsatın el verdiği bir şeyle mutlu, sevilen ve ayrıcalıklı bir insandım. 11 yaşımdayken ara sıra dükkanlardan veya süpermarketlerden çok az değerli şeyler çaldım, ama herkes değil mi? Yetişkinlikte geride bırakacağımı düşündüğüm bir dönemdi. Ama 25 yaşında, çalmam tam bir bağımlılığa dönüştü.



Kitap yayıncılığında editördüm ama kendimi yaratıcı bir şekilde bodur ve tamamlanmamış hissettim. Macera ve değişim için can atıyordum - ofis işi istikrarlıydı, ancak her gün hissettiğim monotonluk duygusu içimi kemiriyordu. Bir kariyer izni aldım, öğretmenlik yeterliliği kazandım ve İngilizce öğretmek ve sorunlarımı unutmak için İtalya'ya gittim - klişe, biliyorum. Artık kim olduğumdan emin olmadığım gerçeğinin asırlık panzehiriydi, kendimi bağlı hissetmiyordum. Erkek arkadaşımdan ayrılmıştım ve babamı başka bir adamdan terk ettikten ve ailemizi fiilen terk ettikten sonra yaklaşık dokuz aydır annemle konuşmamıştım. Sorunluydum, şimdi travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) olarak bildiğim şeyden, aile birimimizin ihanetinden ve kademeli erozyonundan sessizce acı çekiyordum.

hırsızlık bağımlılığı Daria Kobayashi Ritch

Değer duygum neredeyse hiç yoktu. Hırsızlık, hayatımın diğer kısımları çözülürken kontrolün bende olduğunu hissettirdi. Campania'da küçük bir kasabada yaşıyordum ve anadili akıcı olmaktan çok uzak, zaman doldurmak için yerel dükkanlardan ve eczanelerden çalmaya devam ettim. Sonunda arkadaşlar edindiğimde ve fırtınalı bir romantizm yaşadığımda bile durmadım. Derinden mutsuzdum, ama tamamen inkar ediyordum.



İlk başta çoğunlukla makyaj, cilt bakım ürünleri, mücevher ve parfüm çaldım, ancak daha sonra kıyafetlere geçtim ve istenmeyen dikkatleri caydırmak için küçük bir şey satın alma ve çıkışta ceplerimi çalıntı mallarla doldurma sanatında ustalaştım. Yıllar içinde çaldığım şeylerden bazıları: makyaj, minder örtüsü, saat, gümüş yüzük; sayısız iç çamaşırı, kot pantolon, birkaç şişe pahalı parfüm, çok sayıda yüz serumu ve bitmeyen takma tırnak paketleri (tırnak yeme alışkanlığımı durdurmak için çaresiz bir çabayla).

25 yaşında, çalmam tam bir bağımlılığa dönüştü

İtalya'da öğretmenlik görevim sona erdiğinde Londra'ya geri döndüm ve serbest yazar oldum. Her zaman iş peşinde koşarak maaş bordrosundan maaş bordrosuna yaşadım ve güvence eksikliği beni sadece alışkanlığımın daha da derinlerine itti. Hafta sonları, akşamları, öğle tatillerinde, fırsat buldukça çaldım. Asla parayla ilgili değildi. Yemek ve seyahat gibi tüm temel ihtiyaçları karşılayabilirdim ve ara sıra dışarıda yemek yemeye, tiyatro ve konser biletlerine yetecek kadar param vardı. bu hayırdıdurum, her zaman biristek, ihtiyaç değil.



Suçtan birkaç dakika önce, her şey hareketsizdir. Etiketlere, güvenlik etiketlerine veya bir güvenlik alarmı çalabilecek her şeye karşı hissediyorum. Nefesim hızlanıyor ve gözlerim dükkanda dolaşıp kamera arıyor. Hızlı hareket etmek önemli, bu yüzden güvenlik görevlilerinin veya tezgâhtarların bakışlarından uzak, tenha bir yer buluyorum ve şüphemi hafifletmek için ara sıra bir gülümseme çakıyorum. Bazen, etiketleri kırmak için soyunma odasına girerim, aynı şekilde asi bir saçı büyük bir memnuniyetle yolarım. Kararımı verdikten sonra, eşyayı çantama gömdüm ve bir beklenti dalgası hissettim. Bu endorfin patlaması beni dükkandan dışarı takip ediyor ve bir iki saat mutlu bir gölge gibi oyalanıyor, ancak zirveler sadece çok uzun sürüyor. Eve döndüğümde, suçluluk beni kalın, aşılmaz bir sis gibi kaplıyor ve kendime: yeter diyorum. Şimdilik yeterli.

Kendimi her zaman kirli hissediyorum. Bağımlılık, bir insan olarak kim olduğumla çelişiyor. Yıllar boyunca mültecilerden evsiz barınaklarına kadar çeşitli hayır kurumlarında gönüllü oldum; Kendimi etik bir tüketici olarak görüyorum, yerel işletmeleri destekliyorum ve dünyadaki adaletsizlikler tarafından kolayca ezilebiliyorum. Kısacası, tam bir sahtekar gibi hissediyorum. Sanki iki kişiliğim vardı ama dürüst olmayan biri sürekli olarak diğerini eziyordu.

Sırrımı sadece bana yakın üç kişi biliyor. Şu anki erkek arkadaşıma söylediğimde, son derece endişeliydi, ancak endişe ve depresyon geçmişim hakkındaki bilgisi göz önüne alındığında tamamen şaşırmadı. Bana dürtü geldiğinde onu aramamı söyledi ama tabii ki hiç aramadım.



hırsızlık bağımlılığı Daria Kobayashi Ritch

Sonunda 2019 yazında profesyonel yardım aradım. Londra'dan yeni ayrıldım ve erkek arkadaşımla birlikte kırsal bir kasabada kiralıyordum. Heyecan verici bir zaman olmalıydı ama sırrın ağırlığı beni derin bir depresyona sürükledi. Bu sefer bağımlılığımın düşük ruh hallerini, öfke nöbetlerini ve kendinden nefreti beslemek olduğunu biliyordum. Depresyonum bir uyarıydı. Bağımlılığı yenemezsem her şeyi kaybederdim - ilişkimi, özgürlüğümü, işimi, mutluluğumu ve öz değer duygumu. Sorun devam ederse, bu sıkı sıkıya bağlı 8000 kişilik topluluktaki insanların sonunda öğreneceğini biliyordum.

Yerel GP, gözyaşları içinde yardım istediğimde çok az sempati gösterdi. Akıl sağlığı geçmişimi uzun uzun tartışmış olmasına rağmen, bana hırsızlık yapmanın bir suç olduğunu ve istersem kendimi durdurabileceğimi söyledi. Bana genellikle obsesif-kompulsif bozukluktan (OKB) muzdarip insanlar için olan bir antidepresan olan Sertralin'i reçete etti ve ben de beni bir sağlık hizmeti için bekleme listesine koymaya ikna ettim. Altı ay sonra, sonunda sanal bilişsel davranışçı terapi aldım.(CBT) ve antidepresanların seyriyle birlikte kompulsiyonlar azaldı.

Terapistim, çalmayı tırnak yeme ve saç çekme de dahil olmak üzere birçok takıntılı davranış özelliğimden biri olarak tanımladı. Hırsızlık endişemi - bir an için - uzak tuttu. Kaotik hissettiren bir dönemde bana bir rutin duygusu verdi. Ama benim var olan obsesif-kompulsif eğilimlerimi besledi ve dolaylı olarak kendine zarar verdi, bir yardım çağrısıydı.

Sanki iki kişiliğim vardı ama dürüst olmayan olan sürekli diğerini eziyordu.

Kız kardeşlerime söylemeye çok yaklaştım ama devam edemem. Üzülmeye, incinmeye ve belki de güvensizliğe neden olacağını biliyorum. Yakında teyze olacağım ve bu riski alamam. Bu utancı her zaman taşıyacağım ve kendimi asla tam olarak affetmeyeceğim, ama ben bir bağımlıyım ve bağımlılar neye bağımlı olduklarını seçemezler.

Şimdi 30 yaşındayım ve 13 aydır temizim. Ama aslında bu kısmen Covid-19'un bir ürünü. Salgın gelip dünyamızı alt üst ettiğinde, hayatımız değişti ve alışveriş alışkanlıklarımız da değişti. Mart 2020'deki ilk ulusal kilitlenme sırasında, süpermarketin vinil zeminini süsleyen okları herkes gibi takip etmek ve kafamın arkasında takip edenlerin gözleriyle koridorlarda dolaşmak zorunda kaldım. Dürtü gelecekti, ama onu söndürmeyi başardım.

Herhangi bir yabancı için, benim bokum var. Ulusal gazetelerde ve çeşitli edebiyat dergilerinde sözleri olan nispeten başarılı bir metin yazarıyım. Yakın zamanda erkek arkadaşımla ev sahibiyim. Tüm bunları arkamda bırakmak istiyorum ama yapamayacağımı biliyorum. Korkarım ki dünyamız yeniden açıldığında ve ana caddeler yeniden canlandığında, içimdeki dürtü, kurtulamayan kısır bir parazit gibi büyüyecek. Ve bir kez daha bağımlılığımın insafına kalacağım.

The Secret Lives of Women için işe yarayacağını düşündüğünüz bir hikayeniz varsa, lütfen secretlives@elleuk.com adresine e-posta gönderin.


Bu makaleyi beğendiniz mi? Haber bültenimize kaydolun Bunun gibi daha fazla makalenin doğrudan gelen kutunuza teslim edilmesini sağlamak için.

Daha fazla ilhama, düşünceli gazeteciliğe ve evde güzellik ipuçlarına mı ihtiyacınız var? ELLE'nin basılı dergisine bugün abone olun! ABONE OLUN

İlgili Öyküler